EINDWINNAARS VAN DE COMPETITIES 2026 ZIJN BEKEND – DEEL 1

Crabbé-DSTNY heeft dit jaar overtuigend de Beker van België bij de U17 gewonnen, voor Avia-Rudyco en Wielerclub Onder Ons Parike. Ploegleider Jo Van Gossum is tevreden dat hij na een jaar afwezigheid in dit regelmatigheidscriterium meteen opnieuw kan aanknopen met de eindwinst.

“De Beker van België is een echt prestigeproject voor onze club”, vertelt Jo Van Gossum. “De basis van deze overwinning ligt in de eerste plaats bij onze talentvolle renners. Toen onze wegen eind 2024 scheidden met CC Chevigny, moesten we opnieuw een team opbouwen. Gelukkig besloten de meeste Vlaamse renners ons project bij Crabbé-DSTNY trouw te blijven. Die kern vulde ik aan met renners uit andere disciplines. Mathiz Tielens, één van onze sterkhouders, kwam bijvoorbeeld over van een mountainbiketeam. Lars Peers en Lars Villers werden ons aangeboden omdat we een satellietploeg zijn van Alpecin-Premier Tech.

Naast het talent van onze renners investeren we vanaf de winter in het smeden van een hecht team. Dat doen we met mountainbiketrainingen, pistetrainingen, lange winterritten en een stage in Spanje. Onze renners gaan voor elkaar door het vuur.

Omdat we een multidisciplinair team zijn, verzamelen we ook heel wat punten in het veldrijden en het mountainbiken. Daarnaast kunnen we rekenen op een collectief sterke ploeg. Renners als Mathiz Tielens en Lars Peers staan er al van in de winter. Wanneer zij tijdens het seizoen even de druk van de ketel halen, kunnen andere jongens zoals Lars Villers, Stan Jammaer, Sébastien Deprée en Jelle Vanhove dat perfect opvangen.

Binnen de Beker van België kenden we enkele mooie hoogtepunten. De overwinning van Lars Peers in ‘ In Flanders Fields in Ieper’ was genieten, maar als ik er één moet uitkiezen, is het toch het BK ploegentijdrijden in Montenaken. Dat is voor mij de mooiste discipline in het wielrennen. Vanaf april organiseren we wekelijks tijdrittrainingen. Omdat we een Limburgse ploeg zijn, kunnen we trainen op het circuit van Zolder. Daar hebben we de basis gelegd voor die sterke collectieve prestatie.

Naast de wedstrijden van de Beker van België was ook de GP Cobblestone was een hoogtepunt. We veroverden er vier van de vijf truien, wonnen alle ritten en toonden opnieuw onze kwaliteiten in het tijdrijden en het ploegentijdrijden. Ook tegen het einde van het seizoen bewezen we onze collectieve sterkte in de interclubwedstrijd in Parike. Op het lastige parcours reden in de slotfase zestien renners weg. Toen ik via de radio hoorde dat al onze vijf renners mee waren, kreeg ik kippenvel.

Ik kijk vol verwachting uit naar volgend jaar. Een sterke lichting maakt de overstap naar de junioren. Enkel Lars Peers heeft voor het Auto Eder Team gekozen, het project van Red Bull-BORA-hansgrohe. Wanneer zo’n ploeg een multidisciplinair programma aanbiedt, is het moeilijk om daartegen op te boksen.

Lars Villers en Sébastien Deprée zijn eerstejaars en met Mats Becqué, Belgisch kampioen veldrijden, halen we opnieuw een topper binnen. Daarnaast hebben enkele talentvolle West-Vlaamse renners die volgend jaar U17 worden, zelf bij ons aangeklopt. Ik denk daarbij aan, Briek Verfaillie in wie ik veel potentieel zie, zowel in het veld als op de weg.”

Floren Appeltants van The Lead Out Cycling Academy heeft dit jaar de eindzege in de Beker van België bij de junioren behaald. De renner uit Linter combineert sinds enkele weken het wielrennen met zijn opleiding geschiedenis aan de KU Leuven.

“De Beker van België was van bij de start een groot doel voor mij. Als pistier verzamel je tijdens de winter al heel wat punten. Ondanks een val tijdens het BK Scratch stond ik na het pisteseizoen op de vijfde plaats in het klassement.

Ook op de weg begon ik sterk aan het seizoen. In Walcourt vond ik als puncher en parcours op mijn maat. In de slotfase kwam alles opnieuw samen en op de oplopende finish sprintte ik naar de overwinning. Zo schoof ik op naar de tweede plaats in het klassement, achter Finn Tanghe, die tijdens het pisteseizoen nog meer punten had verzameld.

In Korbeek-Lo reden we met elf renners weg. Ik werd vierde in de spurt, terwijl Finn niet mee was met de kopgroep. Zo kon ik de gele leiderstrui overnemen. Na de overwinning van Sebastiaan Goossenaerts in Geraardsbergen kwam ook hij sterk opzetten in het klassement. Toen Finn Tanghe in Angreau-Honnelles derde werd, wist ik dat het spannend zou worden in de slotmanche in Jemeppe.

In Jemeppe stond er dan ook veel op het spel. We werkten als team goed samen en ik probeerde in de buurt van Finn te blijven. Toen een grote groep wegreed, viel er voor ons in de achtervolging geen puntenwinst meer te boeken. Uiteindelijk kon ik mijn positie in het klassement behouden en de eindzege veiligstellen. Ik ben bijzonder blij dat ik met deze gele trui de kers op de taart kan zetten van mijn seizoen.

Naast de eindzege in de Beker van België waren ook de Triptyque Ardennais en het WK baanwielrennen in Zolder absolute hoogtepunten. In de Triptyque veroverde ik de groene trui en eindigde ik als vijfde in het eindklassement. Op het WK in Zolder werd ik elfde in de puntenkoers. Een wereldkampioenschap rijden op de piste waar het voor mij allemaal begon, maakte die prestatie extra bijzonder.

Sinds enkele weken volg ik in Leuven de opleiding geschiedenis. Het is nog wat aanpassen, maar ik ga proberen mijn studies succesvol met het wielrennen te combineren. Volgend seizoen maak ik de overstap naar Dovy-Keukens, waar ik de weg en de piste wil blijven combineren.”

Quinten De Buysser van het VDM-Trawobo Cycling Team heeft de eindwinst in de U23 Road Series behaald. De laatstejaarsbelofte bekroont daarmee zijn carrière bij de U23 en zet volgend seizoen de stap naar het continentale niveau. De renner uit Knesselare komt uit een echte wielerfamilie. Ook zijn zus Auke is actief op het hoogste niveau, als profrenster bij EF Education-Oatly.

“De U23 Road Series is een regelmatigheidscriterium met veel aanzien. Ik sprak dan ook al in de winter de ambitie uit om een gooi te doen naar de eindwinst. Vorig jaar verzamelde ik dankzij een sterk najaar nog heel wat punten in het klassement. Dat gaf me het gevoel dat er meer in zat.

Vlak voor Brussel-Opwijk werd ik ziek, wat voor extra stress zorgde. In de wedstrijd schoof ik mee met een groep van vijftien renners. In de slotfase waagde ik nog een alles-of-nietspoging, die uiteindelijk resulteerde in een zevende plaats.

Ook na een lastige koers kan ik goed sprinten. Dat bewees ik met een vijfde plaats in de Wim Hendriks Trofee en een vierde plaats in de John Knoops Kersenronde in Mierlo. Na die laatste wedstrijd nam ik de gele leiderstrui over van Victor Hannes.

In de Omloop Het Nieuwsblad mocht ik aan de start verschijnen in de leiderstrui. De wedstrijd wordt verreden in de streek van mijn club, waardoor de voorzitter en de sponsors extra enthousiast waren om me in het geel te zien rijden. In de finale kwam alles opnieuw samen en sprintte ik naar de derde plaats.

Na mijn vierde plaats in de Ronde van Twente had ik een geruststellende voorsprong op Marvin Peeters en Rowan Van Oord. Vanaf dat moment was het vooral zaak om mijn concurrenten in de gaten te houden en met regelmatige resultaten mijn leidersplaats te verdedigen.

Ook mijn team steunde me daarin volledig. Voor onze ploeg was het de eerste keer dat we de U23 Road Series konden winnen. Dat maakt deze eindzege extra bijzonder.

Ik mag bijzonder tevreden zijn over mijn seizoen. Met ritoverwinningen in de Ronde van Luik, de Ronde van Oost-Vlaanderen en de Ronde van Namen beleefde ik een absoluut topjaar. Ik zet alles op het wielrennen en met mijn overstap naar het continentale niveau hoop ik opnieuw stappen te zetten. Stiekem droom ik nog altijd van een profcarrière.”

Sieben Roggeman van het B-CLOSE BAL-ENZO Cycling Team behaalde de tweede plaats in de Beker van België Elite 2 & U23. Na een ware thriller eindigde hij met evenveel punten als Ben Squire van het DCR Cycling Team, die op basis van de uitslag van de slotmanche de eindzege veroverde. De Belgische kampioen uit Berlare combineert het wielrennen met zijn job als leerkracht lichamelijke opvoeding in het kleuter- en lager onderwijs.

“De Beker van België is een klassement dat me goed ligt. Het zijn mooie, zware wedstrijden met voldoende hoogtemeters. Na mijn overwinning in de manche in Wervik was het doel om opnieuw een wedstrijd in de Beker van België te winnen.

Ik begon goed aan het seizoen. In Staden werd ik zevende, terwijl ploegmaat Yentl Vandevelde de gele trui veroverde. De week erop won ik de kermiskoers in Vollezele, wat me meteen vertrouwen gaf voor de rest van het seizoen.

In Profondeville nam ik op een lastig parcours de gele trui over. Het was een unieke ervaring om enkele weken later in Pajottegem om als leider aan de start te staan. Ik heb daar enorm van genoten. Door de tweede plaats van Ben Squire moest ik de leiderstrui opnieuw afstaan.

In de GP Télévie in Hastière beleefde ik een van mijn beste dagen ooit op de fiets. Ik zat mee in elke aanval, maar daardoor verspeelde ik ook veel energie, nog voor de echte finale begon. In het slot kwamen nog vijftien renners aansluiten. Tot mijn verbazing zat daar niemand bij van de kop van het klassement. Zo kon ik de gele trui opnieuw overnemen en meteen een mooie voorsprong uitbouwen op mijn naaste concurrenten.

Helaas werd de manche in Fleurus afgelast, waardoor mijn kansen op de eindzege kleiner werden. Ik had gehoopt om op dat lastige parcours mijn voorsprong verder uit te bouwen.

In Wervik en Nieuwkerken-Waas eindigde ik telkens als vijftiende en werd ik in de sprint geklopt door Squire. Daardoor begonnen we met evenveel punten aan de slotmanche in Berlare. Ook met Wannes Verschuere op slechts enkele punten, werd het erg spannend. Met drie hielden we elkaar goed in de gaten. Mijn ploeg deed er alles aan om mij te ondersteunen, maar op het parcours konden Squire, Verschuere en ik elkaar niet lossen.

Toen 25 renners wegreden, waren er voor het peloton geen punten meer te verdienen. Tussen Ben en mij bleef de strijd echter open. Bij een gelijke stand in het klassement zou degene die als eerste over de finish kwam, de eindzege behalen. In de pelotonsprint stond er geen maat op Squire, waardoor hij uiteindelijk met de gele trui aan de haal ging.

Ik ben zeer tevreden over mijn seizoen. Het absolute hoogtepunt was natuurlijk mijn Belgische titel in Huldenberg. Het was een lastig parcours dat me goed lag. Dankzij het sterke ploegwerk kon ik me lange tijd rustig houden. Bij het ingaan van de laatste ronde gooide ik al mijn kaarten op tafel en reed ik samen met Rik Torfs weg. Ik voelde me de sterkste en kon het in de slotfase afmaken.

Ik merk dat er met de Belgische driekleur om mijn schouders meer naar mij wordt gekeken, maar ik kijk vooral uit naar volgend seizoen. Ik blijf bij mijn huidige ploeg, waar ik me goed voel en hoop volgend jaar minstens even goed te doen!”