Prangende sprints beslissen over titels op BK in Putte

De Elite 2 dienden acht ronden van 18,6 kilometer af te werken. Na tal van aanvalspogingen die niet ver droegen door de hoge snelheid in het peloton, reden elf renners weg. Twee renners dichtten vervolgens de kloof. De dertien leiders bouwden hun voorspong uit tot 55 seconden. Was dit de beslissende aanval? Neen, want in de slotronde zat het peloton hen op de hielen en uiteindelijk waren ze eraan voor de moeite. Op één iemand na: Maarten Verheyen (Charlies Metalced). Hij overleefde en geraakte in een nieuwe kopgroep van zes renners. Verheyen deed vervolgens een ultieme gooi naar de overwinning, maar Jari Verstraeten (Bataia Brigade) was net een tikkeltje sneller. Zo mocht Verstraeten plaatsnemen op het hoogste schavotje en de Belgische trui in ontvangst nemen. Verheyen moest vrede nemen met zilver. Rutger Wouters (Team Thielemans – De Hauwere) mocht de bronzen medaille in ontvangst nemen.

De wedstrijd bij de beloften, negen ronden lang, werd in eerste instantie gekleurd door een koptrio: Jelle Harteel (Lotto Dstny Develoment Team), Michiel Lambrecht (Bingoal WB Devo Team) en Jelle Vermoote (Circus-Re Uz-Technord). Zij werden ingerekend op iets meer dan zestig kilometer van het einde. Net als bij de Elite 2 lag het tempo enorm hoog en hoewel er verschillende pogingen waren, geraakte niemand weg uit het peloton. Tot er met 25 kilometer te gaan een kopgroep van vijf ontstond. Zij hadden 19 seconden voorsprong bij het ingaan van de slotronde en even leek het alsof een valpartij in het peloton ervoor zou zorgen dat de organisatie daar weg was, maar toch haalde het peloton de vluchters in de slotkilometer in. Alweer volgde een prangende sprint. Simon Dehairs (Alpecin-Deceuninck Development Team) trok aan het langste eind en veroverde de Belgische titel. Het zilver ging naar Floris Van Tricht (EFC – L&R – Van Mossel) en het brons naar Gianluca Pollefliet (Lotto Dstny Development Team).

Tekst: Gwendoline Gerres

Foto’s: Marc Van Hecke