Margot Vanpachtenbeke: “Door de Women Cycling Series leerde ik me als renster ontdekken”

Je had geen enkele ervaring met koersen en bent er toch in geslaagd om de Women Cycling Series te winnen. Kan je ons vertellen hoe je je zo snel kon aanpassen in het peloton ?

Margot Vanpachtenbeke: “Behalve enkele koersen voor de fun was dit een sprong in het onbekende. Ik heb het seizoen zonder stress aangevat, met het idee dat ik niets te verliezen had. Elke koers was een gelegenheid om bij te leren en de koers uitrijden was al een overwinning op zich.”

Het minste dat men kan zeggen is dat je snel de knepen van het vak leerde. Je behaalde meteen een 6^e plaats in de eerste wedstrijd ‘’de Wim Hendriks Trofee’’.

Margot Vanpachtenbeke: “Uiteraard was dit onverwacht. Ik herinner me deze koers nog zeer goed. Er stond een strakke wind en er waren veel kasseistroken, maar het kwam tot een sprint en ik kon tussen de concurrentes door om 6^e te eindigen. Ik dacht toen dat dit hoogstwaarschijnlijk een gelukstreffer was.”

Nochtans deed je zo verder. Je ging niet meer uit de Top 20 van deze Women Cycling Series. Dat is een duidelijk teken, je slechtste resultaat heb je behaald tijdens de tweede manche van de Trofee Maarten Wynants waar je 17^e werd.

Margot Vanpachtenbeke: “Er gebeurde die dag niet veel en dus heb ik de tussensprints meegedaan. Het peloton bleef samen tot het einde. Tijdens de eindsprint heb ik meerdere fouten gemaakt in de positionering. Dat maakt ook deel uit van het leerproces.”

Je was deze ontgoocheling vlug vergeten en eindigde 11^e in Everberg.

Margot Vanpachtenbeke: “Dat was een koers waar ik naar uitkeek, want er was wel wat hoogteverschil in tegenstelling tot de voorgaande manches. Ik had er geen slecht gevoel bij, maar hoopte op een beter resultaat. Ik droeg de groene trui van de tussensprints terwijl ik constant iemand in mijn wiel had wanneer ik aanviel. Ik had liever met de trui van mijn ploeg gereden. Ik zou onopgemerkt gebleven zijn. Uiteindelijk heb ik de goede ontsnapping gemist in de voorlaatste ronde.”

Tien dagen later heb je je beste resultaat behaald, een 3^e plaats in de Kersenronde te Mierlo.

Margot Vanpachtenbeke: “Het was veel draaien en keren met onverharde wegen met stenen. Kortom, het was gevaarlijk. Ik kon me wel goed positioneren voor de sprint. Scarlett Souren en Jade Lenaers waren vlugger. Net nadat we de finishlijn overschreden was er een grote valpartij. Ik zat in met de dames die gevallen waren en kon daardoor niet echt ten volle genieten van de gele leiderstrui. Op dat ogenblik begreep ik echter dat ik voor het eindklassement moest gaan.”

Op drie manches van het einde rij je met de gele leiderstrui en de koers verloopt verder vlekkeloos voor jou zonder dat je leidersplaats echt in gevaar komt.

Margot Vanpachtenbeke: ” ‘s Anderendaags, in Verrebroek, eindig ik 12^e. Niet echt een onvergetelijke herinnering. Ik heb meermaals geprobeerd om te demarreren, maar ik had altijd iemand in het wiel. In de Ronde van Twente was ik een beetje in paniek aan het begin van de koers. Door een val kwam ik in het tweede peloton terecht. Ik heb meerdere rondes nodig gehad om de zaken weer op orde te krijgen. In de sprint was ik toch 4^e. Tijdens de laatste manche, de Omloop van de Zevenheuvelen, die volgens mij de mooiste manche was, was ik wat gestresseerd vóór het vertrek omdat ik mijn trui niet wou verliezen. Hoewel ik wel wist dat het echt heel slecht moest gaan om deze kwijt te spelen. Maar je weet maar nooit wat er gebeurt tijdens een koers. Het kader was super en ik heb echt plezier beleefd aan dit parcours. Ik heb de tussensprints meegereden om mijn leidersplaats veilig te stellen, maar had niet meer genoeg jus tijdens de finale om deze wedstrijd te winnen. Uiteindelijk eindigde ik 4^e, wat een mooi resultaat is, zeker omdat mijn rivale Rixt Hoogland 7^e werd.

We kunnen stellen dat je ontdekt werd dankzij de Women Cycling Series.

Margot Vanpachtenbeke: “Het is een meerwaarde voor het dameswielrennen. Het is goed om zich te kunnen meten tijdens een interclub. Dankzij mijn prestaties kreeg ik gauw meer vertrouwen en heb ik voor de verrassing kunnen zorgen.”

Dit seizoen ga je over naar het continentaal team Parkhotel Valkenburg. Wat verwacht je van deze overstap naar een hoger niveau ?

Margot Vanpachtenbeke: “Mijn ingesteldheid zal dezelfde blijven. Ik wil bijleren en mijn ware identiteit als renster ontdekken. Voor het ogenblik ben ik een beetje een all-rounder. 2023 zou me een duidelijker idee over mijn specialiteit moeten geven. Ik heb lang getwijfeld om bij hen te tekenen. Eerst en vooral moest ik bepalen of ik verder ging koersen. In 2022 zat ik in mijn laatste jaar master kinesitherapie. Ik moest de knoop doorhakken : gaan werken of wielrennen. Sinds september heb ik trouwens een voltijds contract, maar wel met bepaalde duur. Ik ga zien hoe ik dit ga aanpakken om de kost te verdienen terwijl ik verder evolueer in het wielrennen. Ik kon bij KDM-Pack blijven waar het kader echt top was. Ik heb daar ook veel vriendinnen gemaakt, maar ik heb heel wat advies gekregen en vond dat het tijd was om over te stappen naar een hoger niveau. Ik kreeg meerdere voorstellen, maar mijn instinct zei me dat ik naar Parkhotel moest gaan. Hun visie op de zaken en hun manier van koersen liggen me wel. Het is een andere aanpak. Voor elke koers hebben we een welbepaalde tactiek. Ik zou graag deelnemen aan Gent-Wevelgem, wegen die ik goed ken van op mijn trainingsroute.”

Wat zou je willen meegeven aan de rensters die zullen deelnemen aan de editie 2023 van de Women Cycling Series ?

Margot Vanpachtenbeke: “Denk niet teveel aan het algemeen klassement. Wanneer je een all-rounder bent en regelmaat hebt, komt de gele, groene of witte trui vanzelf.”